Εσωτερική Κατεδάφιση

Είναι αυτή η υγρασία που αργά αργά ποτίζει το είναι σου και σε διαβρώνει σε σημείο κατεδάφισης!

Μελωδιές και χρώματα

Η ζωή!

Η ζωή είναι μια σειρά από νότες.

Ενώνονται οι στιγμές,δημιουργού μελωδίες!

Άλλοτε γίνονται σονάτα παθητική,άλλοτε όνειρο αγάπης.

Η ζωή!

Η ζωή είναι ένας απέραντος καμβάς.

Θερμά-Ψυχρά τα χρώματα εναλλάσωνται!

Άλλοτε γίνονται σταροχώραφα κάτω από βασανισμένους ουρανούς,

άλλοτε κραυγή.

[ Claude Debussy(Όνειρο αγάπης)

    Η κραυγή(Edvard Munch)

    Σταροχώραφα κάτω από βασανισμένους ουρανούς(Vincent Van Gogh)

    Ludwig van Beethoven(Παθητική σονάτα) ]

Κύκλος

Συννεφιά.

Θαρείς τέτοιες μέρες είναι πιο εύκολα τα δάκρυα.

Κυλούν κρυστάλινα σαν τις σταγόνες της βροχής.



Βροχή.

Θαρείς τέτοιες μέρες το βλέμμα σκοτεινιάζει.

Έγινα και γω μια στάλα , κατέληξα στο χώμα.

Κάπου,κάποτε με κοίταξε κατάματα μια ηλιαχτίδα.

Μου άπλωσε το χέρι,την άγγιξα δειλά.

Γεννήθηκα ξανά μέσα απ'το βρεγμένο χώμα.

Κι έτσι ξανάγινα λουλούδι του αγρού.

Μικρό και απαρατήρητο μα λεύτερο στην Φύση!

Σύγκρουση Ααίναη

Μα οι μέρες περνάνε κι όμως μένουν ίδιες...Και εμείς;
Εμείς ίδιοι και απαράλλαχτοι
μα ταυτόχρονα τόσο ασυνήθιστα διαφορετικοί!


Μια μάχη αντιθέτων στις άκρες των δαχτύλων μας
Μια εσωτερική σύγκρουση...

Aτιτλο

Θα 'χει πάει 8 θαρρώ...

Δεν τον προλαβαίνω πια τον χρόνο,κάτι με θέτει σε αδράνεια.

Με κούρασαν οι δείκτες του ρολογιού

να μετράνε μαζί με τα λεπτά και την απουσία σου

-που μόνο αυτήν γνωρίζω-

Ο κόσμος μου ένα μαύρο κουτί

Καθυλωτικό , αβάσταχτα ελκυστικό.

Εγώ ήμουν ελάφι και έτρεχα ελεύθερη,ανέμελη!

Μα τώρα στέκω εδώ,

αγκυλωθήκανε τα άκρα μου.

Στέκω εδώ και η προσμονή με παραλύει.

Συντροφιά μου ένα τσιγάρο,

ένα χαρτί και ένα μολύβι...

Και ένα σκοτάδι ξεδιάντροπα να με κυκλώνει.

Οι ελπίδες μου ένα παράθυρο ανοιχτό

Η καρδιά μου ρολόι να μετράει στιγμές

μέχρι να χαράξεις πέντε γράμματα στο θολωμένο μου τζάμι.

Στέκω εδώ και αρνούμαι  να αντιδράσω.

Στέκω εδώ,τρομαγμένη απ' την αδράνεια μου,

αηδιαστικά αφοσιωμένη στην ζωή μου 

που έγινε κουτί!

Να νιώσω παιδί...

 Άσε μια για μια φορά να νιώσω παιδί

Να γελάσω μέσα απ' τα βάθη της καρδιάς μου.

Να κυλιστώ στο χορτάρι.

Να παίξω με τα σύννεφα.

Άφησέ με μια τελευταία φορά...

να φτάσω στο τέλος του ουράνιου τόξου,

να ψάξω έναν κρυμμένο θησαυρό,

να μετρήσω όλα τα άστρα του ουρανού.

Άσε με για μια φορά να νιώσω παιδί

και μην με μαλώνεις που κάνω σκανδαλιές

και μην μου φωνάζεις που λερώνω τα ρούχα μου

και μην μου λες πως δεν υπάρχουν οι νεράιδες.

Κοίταξε με να γίνομαι ένα μικρό παιδί

και άσε με να σε κοιτάξω με μιαν αθώα πονηριά,

να σου προσφέρω ένα πολύτιμο αγριολούλουδο

και να γελάσω δυνατά.

Μονάχα άφησέ με να γίνω για λίγο παιδί...