Σύγκρουση Ααίναη

Μα οι μέρες περνάνε κι όμως μένουν ίδιες...Και εμείς;
Εμείς ίδιοι και απαράλλαχτοι
μα ταυτόχρονα τόσο ασυνήθιστα διαφορετικοί!


Μια μάχη αντιθέτων στις άκρες των δαχτύλων μας
Μια εσωτερική σύγκρουση...

Aτιτλο

Θα 'χει πάει 8 θαρρώ...

Δεν τον προλαβαίνω πια τον χρόνο,κάτι με θέτει σε αδράνεια.

Με κούρασαν οι δείκτες του ρολογιού

να μετράνε μαζί με τα λεπτά και την απουσία σου

-που μόνο αυτήν γνωρίζω-

Ο κόσμος μου ένα μαύρο κουτί

Καθυλωτικό , αβάσταχτα ελκυστικό.

Εγώ ήμουν ελάφι και έτρεχα ελεύθερη,ανέμελη!

Μα τώρα στέκω εδώ,

αγκυλωθήκανε τα άκρα μου.

Στέκω εδώ και η προσμονή με παραλύει.

Συντροφιά μου ένα τσιγάρο,

ένα χαρτί και ένα μολύβι...

Και ένα σκοτάδι ξεδιάντροπα να με κυκλώνει.

Οι ελπίδες μου ένα παράθυρο ανοιχτό

Η καρδιά μου ρολόι να μετράει στιγμές

μέχρι να χαράξεις πέντε γράμματα στο θολωμένο μου τζάμι.

Στέκω εδώ και αρνούμαι  να αντιδράσω.

Στέκω εδώ,τρομαγμένη απ' την αδράνεια μου,

αηδιαστικά αφοσιωμένη στην ζωή μου 

που έγινε κουτί!

Να νιώσω παιδί...

 Άσε μια για μια φορά να νιώσω παιδί

Να γελάσω μέσα απ' τα βάθη της καρδιάς μου.

Να κυλιστώ στο χορτάρι.

Να παίξω με τα σύννεφα.

Άφησέ με μια τελευταία φορά...

να φτάσω στο τέλος του ουράνιου τόξου,

να ψάξω έναν κρυμμένο θησαυρό,

να μετρήσω όλα τα άστρα του ουρανού.

Άσε με για μια φορά να νιώσω παιδί

και μην με μαλώνεις που κάνω σκανδαλιές

και μην μου φωνάζεις που λερώνω τα ρούχα μου

και μην μου λες πως δεν υπάρχουν οι νεράιδες.

Κοίταξε με να γίνομαι ένα μικρό παιδί

και άσε με να σε κοιτάξω με μιαν αθώα πονηριά,

να σου προσφέρω ένα πολύτιμο αγριολούλουδο

και να γελάσω δυνατά.

Μονάχα άφησέ με να γίνω για λίγο παιδί...